اي جهان را عدل تو آراسته

شاعر : انوري

باغ ملک از خنجرت پيراستهاي جهان را عدل تو آراسته
روزها رخسار فتح آراستهحلقه‌ي شبرنگ زلف پرچمت
هرکجا گرد خلافي خاستهدر دو دم بنشانده از باران تير
نام را جز نام تو ناخواستهخسروان نقش نگين خسروي
کز پي خواهنده دادي خواستهگنجها خواهان دستت زان شدند
راستي بايد ز خاک آراستهدر بلاد ملک تو با خاک پير
باد ماه دولتت ناکاستهاي به قدر و راي چرخ و آفتاب
حديثت ز چين تا به صنعا گرفتهزهي کارت از چرخ بالا گرفته
عنان ترا بخت والا گرفتهرکاب ترا چرخ توسن بسوده
به يادت خرد جام صهبا گرفتهبه نامت هنر فال فرخنده جسته
ز تحت‌الثري تا ثريا گرفتهزهي نعل شبديز و لعل کلاهت
دل و همتت رسم دريا گرفتهبه هنگام جود و به گاه سخاوت
همه عرصه‌ي عالم آوا گرفتهز لفظ خطيبان مدحت سرايت
همه ملک جمشيد و دارا گرفتهبه يک حمله در خدمت شاه عالم
سر و افسر و ملک دنيا گرفتهبه فر و به اقبال سلطان عالم
چو خورشيد بالا و پهنا گرفتهزمان و زمين را بساط کلامت
ز شنگرف و سيماب سيما گرفتهسر تيغت از خون او داج دشمن
گه از رنگ خون رنگ مينا گرفتهگه از خون دل رنگ ياقوت داده
ز اقصاي چين تا به بطحا گرفتهتويي سرفرازي که هست آفرينت
در انواع تيمار تنها گرفتهمن مدح‌خوان را شب و روز نکبت
دلم نفرت و طبع عنقا گرفتهز آميزش عالم و طبع عالم
درازي شبهاي يلدا گرفتهشب محنت من ز امداد فکرت
مرا صولت دهر رعنا گرفتهمرا صنعت چرخ توسن شکسته
گهم حلقه‌ي دام سودا گرفتهگهم نکبت چرخ اخضر گرفته
چو موسي ره طور سينا گرفتهمن از وحشت دل سوي حضرت تو
همه دهر نور تجلي گرفتهز خورشيد راي تو و نور دستت
سواد زمين دست بيضا گرفتهز برهان جيب تو و معجزاتت
در عشوه‌ي شب ز فردا گرفتهمن اندر شکايات امروز و امشب
چو وامق سر زلف عذرا گرفتهسر دامن و آستين بلا را
رها کرده و پاي اجزا گرفتهز بس دهشت‌جان و دل دست کل را
وز انجيل خط معما گرفتهز قرآن ربوده کمال فصاحت
در حضرتت جمع غوغا گرفتهدر خدمتت اختياري نمانده
جهاني حديث زليخا گرفتههميشه که نامست از حسن يوسف
که هست از تو دين قدر والا گرفتهبمان اي خداوند و مخدوم عالم